De slums in Freetown

Periode: 

16 oktober 2012

Plaats : 

Sierra Leone, Freetown

De uitmonding van de rivier in de slums

Sierra Leone is jarenlang gedomineerd door de oorlog, die twaalf jaar geduurd heeft. Het heeft veel schade nagelaten! De slums aan de rand van Freetown, gelegen aan de zee zijn daar een levend voorbeeld van.

Tijdens de oorlog zijn veel mensen gevlucht, bang om in handen te vallen van de rebellen, angst voor de wrede acties die regelmatig plaats vonden; huizen werden verbrand, mensen worden gebruikt om te vechten voor en tegen de diamanthandel, armen en benen werden afgehakt indien je weigert je kon alleen nog kiezen tussen ‘long sleeve’ en ‘short sleeve’, verkrachtingen en plunderingen waren aan de orde van de dag. Niet zo gek dat het land leeg liep. Veel mensen zochten hun onderkomen in Guinee, Ivoorkust, Gambia en verder. Ten tijde van vrede in 2002, zijn er veel mensen naar Sierra Leone teruggekeerd. Dakloos en zonder plek om naar terug te gaan. Veel mensen kwamen Sierra Leone binnen per boot, aan de uitmonding van de rivier werd het een drukte van jewelste. Mensen vonden steun aan en bij elkaar en besloten daar te blijven. De oorlog had al meer dan genoeg schade aangericht dus energie of geld om iets anders te zoeken was er niet.

Tegenwoordig is deze wijk beter bekend als de ‘slums’ van Freetown. De levensstandaard is ver beneden peil. Tijdens het regenseizoen zorgt de rivier, die zijn uitmonding vindt in de zee, voor overstromingen. Vele huizen worden verwoest en meegenomen in de stroom van de rivier, de fragiele dakplaten waaien weg en mensen hebben letterlijk moeite om hun huizen droog te houden. We schrijven huizen maar eigenlijk mogen die de naam ‘huis’ niet dragen. Houten platen voorzien van een golfplaten dak is vaak het enige wat ze hebben. Tijdens het regenseizoen zorgt de opwellende rivier ook voor uitbraken van cholera en andere ziektes. Het afval van Freetown komt letterlijk via de rivier en dus via de huizen in de slums aan iedereen voorbij. Dit zorgt uiteraard voor grote hygiënische problemen. De armoede is groot en het uitzicht op verbetering hopeloos. De mensen hebben 65 km verder een nieuwe woonplek aangewezen gekregen. Fijn zou je denken maar de mensen zijn angstig! De hechte woongroep in de slums wordt bij verhuizing verdeeld, wanneer ze daarvoor kiezen raken ze hun vertrouwde buren en vriendschappen kwijt. Geld om elkaar op te zoeken is er niet dus kiezen ze na de onrustige periode van de oorlog voor wat ze kennen: de slums en de woongemeenschap samen.

Nadin geeft les in de slums

Bij een bezoek aan de slums weten we zeker, hier gaan we vanuit Passion for All wat doen! Alle hulp is welkom. En zoals we geleerd hebben, eerst vragen waar er behoefte aan is! Een gesprek met het hoofd van de slums levert ons niks op. We krijgen te maken met een akelige commissie die onze komst ziet als een mogelijkheid om geld te krijgen. Ze vragen geld voor informatie! Is het corruptie of proberen ze extra geld binnen te slepen? Wellicht zit er een kern van waarheid in wanneer ze vertellen dat er veel mensen foto’s en videos komen nemen. Ze zien er nooit iets van terug. Wij besluiten niet te oordelen. We vinden wel dat het geld van Passion for All rechtsreeks en voor de volle 100% naar de mensen moet gaan, dus slaan we de commissie over.

De smalle straatjes in de slums zijn levendig en vol. Vuilnis ligt aan de rand van de woningen die voorzien zijn van houten platen en als je geluk hebt een golfplaten afdak, buiten kookt een vrouw op een houten vuurtje het ziet er vies en smoezelig uit, kippen lopen voorbij en de varkens doen zich te goed aan het restafval. We moeten oppassen waar we lopen, modder wordt afgewisseld met vuilnis met pas weggegooid waswater, vliegen zwermen om ons heen en vinden vaak hun geluk bij mensen met open wonden. Om de hoek wordt de was gedaan in de rivier die bij ons een nog niet zo schoon gevoel oplevert. We zien een bord van een hulporganisatie met waarschuwingen van de afgelopen cholera uitbraak. Kinderen zijn schaars gekleed en spelen met het afval waar ze nog wat mee kunnen, vieze handjes gaan in de monden. Even verder maken we een ruzie mee, het gaat over geld en wordt heftig! Ook hier is het leven en overleven.

Toch lachen de mensen en maken er het beste van. Een rondje door de slums levert al snel leuke gesprekken op! De mensen praten graag met ons en het akelige gevoel na het gesprek met de commissie is al snel verdwenen. Even verderop zien we kinderen op houten bankjes zitten, sommige zitten op de grond en zijn muisstil. Ze volgen aandachtig de gebaren van iemand die hun iets uitlegt. Ze lachen, zingen liedjes en moeten de woordjes nazeggen. Het trekt onze aandacht en blijven aandachtig staan kijken. Wij moeten moeite doen om te zien wie de leraar is. Hij is duidelijk in het bezit van een handicap en kan zijn benen niet gebruiken. Toch maakt hij een zeer vrolijke indruk! Het is duidelijk dat de kinderen hier graag komen en hij ze goed in de hand heeft. De kinderen hebben les in een smal straatje van de slums, mensen lopen voorbij en verstoren de lessen, toch weet hij de aandacht vast te houden van de kinderen, een hele kunst. Wanneer de schriften tevoorschijn komen zien we dat kinderen deze met de lesboeken samen delen.

Het straatbeeld in de slums

Na afloop van de les gaan we naar de leraar toe, we hurken om op ooghoogte te komen en schudden hem vriendelijk de hand. Het is Nadin, een levendig persoon met hart voor zijn vak! We hebben een leuk en open gesprek, vragen hem het hemd van zijn lijf en waar hij behoefte aan heeft. Om geen verwachtingen te wekken vertellen we niet wat we komen doen, zo komen we aan de informatie die we nodig hebben.

Nadin is vanaf zijn 8e getroffen door polio. Ondanks zijn ziekte heeft hij een opleiding genoten en zijn passie voor het leraarschap kunnen ontwikkelen. De oorlog heeft dat abrupt afgebroken en ook hij is geëindigd in de slums. De kinderen in de slums hebben niet allemaal de mogelijkheid om naar school te gaan. De kosten voor het uniform en de lunch zijn te hoog. Nadin heeft daarom besloten om, tegen een zeer geringe vergoeding, voor zijn eten en huisvesting te helpen. Iedere dag geeft hij drie uur les aan groep één; kinderen vanaf 5-9 jaar. Daaropvolgend komen de kinderen van groep twee; kinderen vanaf 9-15 jaar. Iedereen is enthousiast en ze komen trouw naar de lessen. Ze willen graag leren en verder komen in het leven! Daarnaast biedt de school van Nadin ook uitkomst tegen de verveling die hele dagen hangen in de slums met zich meebrengt.

Wij zijn direct enthousiast en weten intern dat we Nadin een handje gaan helpen!

Vandaar onze vraag ‘wat er nou echt nodig is?’ Nadin vertelt dat hij graag een klaslokaal zou hebben, banken om op te zitten, lesmateriaal, boeken, schriften, pennen, schoolkrijt en wat eten voor de kinderen. Groep twee zit alweer in de banken en Nadin gaat enthousiast verder.

Eenmaal thuis weten we hoe we Nadin gaan helpen; met banken, lesmateriaal, boeken, schriften en iets te eten voor de kinderen! Het is een hele zoektocht door de drukke straten van Freetown om alles bij elkaar te krijgen. Alleen de banken nog even ophalen en we hebben alles! Gelukkig luistert alles niet zo nauw in Freetown. De banken worden in de kofferbak van de taxi geladen en steken meters uit, de  60 tassen met de bundles of joy staan op de achterbank. Wij proppen ons samen met een blij gezicht op de eenpersoons stoel voorin. We verheugen ons erop om Nadin weer te zien en hem te kunnen verrassen!

Wanneer we aankomen onderbreken we duidelijk de les. Nou ja besluiten we, dat vinden ze vast niet zo erg met wat we bij ons hebben! We spreken kort met Nadin, vertellen wat we komen doen en hij glundert van oor tot oor. Hij legt de kinderen uit dat we iets komen brengen en als snel zetten ze een vrolijk liedje in. Wij staan voor de klas en voelen ons dankbaar en gelukkig. Wanneer de laatste noten zijn gezongen is het onze beurt om iets te doen. We vertellen wat we mee hebben genomen en waarom, de ogen van de kinderen staan groot en ze hebben moeite om te blijven zitten wanneer ze zien wat er in de tassen zit. De geruststellende woorden dat we voor IEDEREEN een tasje mee hebben stelt ze enigszins gerust. Na het uitdelen van het laatste tasje ontvangen we een oorverdovend applaus en een dank je wel. Ze zingen het volgende lied voor ons;

I see the moon, the moon sees me.

God bless the moon and God bless me.

Om de les niet verder te verstoren nemen we afscheid. Alle zestig kinderen zijn blij met hun bundle of joy met de volgende inhoud; 1 lesboek en voor de kleintje een kleurboek, 2 pennen, 1 schrift, 2 potloden, een pakje biscuits, crackers en een lolly.

Daarnaast geven we de leraar de twee houten schoolbanken en zijn bundleof joy die voorzien in zijn eerste levensbehoefte.